Դաշնակահարը

Image result

«Դաշնակահարը» փաստավավերագրական ֆիլմը պատմում է հրեա դաշնակահարի մասին, ով 1930-ականներին ապրում է Լեհաստանում։ Վլադիսլավ Շպիլմանը աշխատում է Լեհաստանի հանրային ռադիոյում, նա անչափ տաղանդավոր է և իր նվագով հիացնում է հանրությանը, սակայն նացիստական շարժման պատճառով նրա ամբողջ կյանքը փոխվում է։ Սակայն դաշնակահարը, պայքարում է իր կյանքի համար, նա դեռ չի հանձնվի այնքան ժամանակ, քանի դեռ երաժշտությունը ապրոմ է իր սրտում։ Կհաջողվի՞ արդյոք նրան հաղթահարել դժվարությունները, կնվագի արդյոք նա ևս մեկ անգամ, դիտեք և կիմանաք։

Реклама

Վիլյամ Սարոյան

«Սկսելը միշտ դժվար է, որովհետև հեշտ չէ լեզվի պաշարից ընտրել այն միակ լուսավոր բառը, որ պիտի հավերժ ապրի»,-այսպես էր ասում ամերիկահայ մեծ գրող Վիլյամ Սարոյանը:

Նա ծնվել է 1908թ.-ի օգոստոսի 31-ին` ԱՄՆ-ի Կալիֆորնիա նահանգի Ֆրեսզնո քաղաքում: Սարոյանների ընտանիքում նա 4-րդ երեխան էր, և միակը, ով ծնվել էր ԱՄՆ-ում, մյուսները ծնվել էին հայրենի Բիթլիս քաղաքում:

Սարոյանի ստեղծագործությունների հիմնական հերոսը սովորական մարդն է` իր ուրախություններով ու տխրություններով, իր ցավով ու տառապանքով, իր բարությամբ…

Մեր զենքը մեր հայրենիքն է

Քառօրյա պատերազմի ու Արցախ-ադրբեջանական շփման գծում այս օրերին շարունակվող մարտական գործողությունների ընթացքում մենք հաճախ ենք վերհիշում արցախյան հաղթական ազատամարտը, նաև՝ համեմատություններ անում: Հայկ Համբարձումյանը զրուցել է ազատամարտիկ, վերլուծաբան Սարգիս Հացպանյանի հետ:

Այս ֆիլմը, կարծում եմ՝ խոսում է այն մասին, որ հայ ազգը չի փոխվել՝ ինչպես կռվում էին մեր հայրերը, այնպես էր այսօր կռվում են նրանց որդիները։ Ազատամարտիկ Սարգիս Հացպանյանը ֆիլմի ընթացքում պատմում է, թե ինչպես են հայերը վերաբերել ադրբեջանցի խաղաղ բնակիչներին։

Մայրիկ

Մայրիկ՝ ֆրանսահայ ռեժիսոր Անրի Վերնոյի կենսագրական ֆիլմն է՝ նկարահանված 1991 թ.: Ֆիլմը պատմում է Հայոց ցեղասպանության մասին և ներկայացնում Ֆրանսիա գաղթած մի հայ ընտանիքի պատմություն: 1921թ. Հայոց ցեղասպանության ժամանակ Մարսել է տեղափոխվում մի հայ ընտանիք: Վեցամյա երեխայի հիշողությունների միջոցով ներկայացվում է ընտանիքի պատմությունը` պարուրված վիշտով, սիրով, և հոգատարությամբ: Ազատ Զաքարյանը նավահանգիստ է իջնում ծնողների և երկու մորաքույրների հետ: Ընտանիքի մեծերը շատ բաներից են իրենց զրկում՝ երեխայի լավ կրթություն տալու համար։

Անդրանիկ Օզանյան

AndranikOzanian.jpg

1908թ․ թուրքական կառավարության գլուխ անցան երիտթուրքերը, Անդրանիկ Օզանյանը առաջարկություն ստացավ դառնալ թուրքական պառլամենտի պատգամավոր։ Նա ոչ միայն մերժեց այդ առաջարկը, այլ նաև ասաց, որ ոչ մի թուրքական ոսկի և պաշտոն չի կարող վեր լինել իր հայրենասիրական գաղափարից:

Բուլղարիայում Անդրանիկ Օզանյանը Գարեգին Նժդեհի հետ միասին կազմեց 273 հոգուց բաղկացած բանակ և կռվեց թուրքերի դեմ՝ նրանց շպրտելով Բուլղարիայի հողերից։ Այդ հերոսության համար նրան Բուլղարիայի թագավորի կողմից շնորհվեց Բուլղարիայի քաղաքացիություն, արծաթե շքանշաններ, ոսկե խաչ և ամսեկան 600 ֆրանկ թոշակ։

1914թ․ սկսվեց առաջին աշխարհամարտը, Թուրքիայի կառավարությունը ձեռնամուխ եղավ հայերի ոչնչացման ծրագրի իրագործումը։ 1914-1917թթ․ Անդրանիկ Օզանյանը կարողացավ մեծ քանակությամբ հայեր փրկել և տեղափոխել Հայաստան։

1917 թ.-ին ռուսական հրամանատարությունը Անդրանիկին շնորհում է Զորավարի կոչում և նշանակում առաջին կամավորական գնդի հրամանատար։ Գեներալ-լեյտենանտ Չերնոզուբովը 1917թ․ գրում է. «Կամավորներից յուրաքանչյուրը, ով այդ կռվին մասնակցեց, հպարտությամբ կարող է ասել, որ Անդրանիկի հրամանատարության տակ գտնվող գումարտակը շքեղորեն մասնակցեց  Դիլմանի ճակատամարտին՝  Կովկասը փրկելով թշնամական հարձակումից»։

Ֆիլմը պատմում է նաև Անդրանիկ զորավարի և Հովհաննես Թումանյանի՝ իրար նման լինելու մասին:

Լևոն Վաթյան, Աշոտ Զաքարյան

Հավերժի ճամփորդը (առաջին մաս)

220px-Ղազարոս_Աղայեան_և_Յովհաննէս_Թումանեան

1922թ.-ի հոկտեմբեր, Երևան-Մոսկվա գնացք, Թումանյանը իր զավակների՝ Աշխենի, Նվարդի և Արեգի ուղեկցությամբ, ծանր հիվանդ վիճակով, գնում է Մոսկվա: Այսպես է սկսվում «Հավերժի ճամփորդ» փաստավավերագրական  ֆիլմի առաջին մասը: Ի դեպ, Թումանյանը Ռուսաստան գնացել է երկու անգամ, երկու դեպքում էլ նրան տարել են. 1911թ.-ին որպես մեղադրյալ, իսկ երկրորդ անգամ՝ որպես հիվանդ: Հիվանդ հայրիկին հուսադրելու համար նրա դուստրը՝ Աշխեն Թումանյանը գրում է. «Ինչպես 1912թ.-ին վերադարձանք բանտից, այնպես էլ հիմա կվերադառնանք»: Ցավոք, Թումանյանը վերջին ուղևորությունից  չվերադարձավ, նա մարտի 23-ին մոսկովյան հիվանդանոցում ավարտվեց իր  երկրային կյանքի ժամանակը, սկսվեց նրա հավերժական գոյությունը:

Դսեղ, Թիֆլիս, Հայաստանի և Վրաստանի այլ քաղաքներ. այս երկրային սահմաններում Թումանյանը ապրեց ընդամենը 54 տարի, սակայն ինքն իրեն թողեց  իր կատարած աշխատանքով, և տեսեք, ապրում է…

Անհայտ Տերյան

d0b2d0b0d0b0d0bd_d182d0b5d180d18cd18fd0bd09.jpg

Որքանո՞վ է Տերյանի ամբողջական կերպարը համապատասխանում խորհրդային շրջանում ստեղծված պատկերացմանը, ի՞նչ նպատակով ու պատճառներով Տերյանը սերունդներին այդպես ներկայացավ: Բանաստեղծի կյանքի ու գործունեության անհայտ էջերը բացահայտում է  գրականագետ Գևորգ Էմին-Տերյանը: